Zo op het eerste gezicht lijken de twee niet veel overeenkomsten te hebben. Maar na een kopje koffie blijkt het tegendeel. Beiden zetten graag dingen in beweging, hebben een hekel aan onnodig vergaderen, springen regelmatig op de fiets en ze gingen ook nog allebei naar Griekenland op vakantie dit jaar. Hoe ze hierachter kwamen? Door oprechte aandacht voor elkaar. 

Rommelige route

“Goh, Oscar. Voorheen zaten we nog wel eens bij elkaar op A.3”, begint Peggy. “Door mijn andere rol als directeur spreken we elkaar minder. Hoe ben jij eigenlijk zo in het vak van salarisadministratie gerold?” Oscar moet even diep graven. “Ik heb best wel een rommelige route gehad”, lacht hij. “Na het VWO wist ik niet wat ik wilde studeren. Ik koos voor Gezondheidswetenschappen, maar ook na mijn afstuderen had ik nog geen idee.” Na diverse banen komt hij uiteindelijk terecht op het hoofdkantoor van Aldi, bij de salarisadministratie. Daar volgde hij een interne opleiding. “Hee, wat leuk! Dus we hebben allebei een financiële achtergrond”, veert Peggy op. Een eerste overeenkomst is gevonden. 

Doorakkeren

Zo’n 18jaar geleden maakte Oscar de overstap naar Woonpunt. “Hier voelde ik me heel erg thuis. Mijn werk is deels solistisch, maar je werkt ook in een team. Ik heb een passie voor details, computers en medewerkers.” Peggy is benieuwd hoe de werkdag van Oscar eruitziet. “Ik ben o.a. bezig met de loonbetaalrun”, legt hij uit. “Hierin worden alle mutaties verwerkt. Wie is uit en in dienst gekomen, welke contracten zijn aangepast, wie is gestart of gestopt met fitness of de leasefiets, zijn er CAO-veranderingen, declaraties enzovoort. Daarna moeten we alle software-wijzigingen in de verschillende systemen doorakkeren.” Peggy: “Je bent ook wel een van de belangrijkste personen in de organisatie. Mede door jou worden we elke maand weer betaald.” Oscar glimlacht. “Ik voel me ook wel zeer gewaardeerd hier. Soms stuurt een collega wel eens een mailtje met ‘hee, bedankt weer!’ Dat doet me goed.”

Geen vergadertijgers

“Maar hoe ziet jouw werkdag er eigenlijk uit?”, vraagt Oscar. “Mijn dagen zijn altijd anders. En die variëteit, daar hou ik van. Natuurlijk hebben we zo onze vaste cyclussen, de maandrapportages en projecten.” Oscar knikt: “Je zult wel veel moeten vergaderen.” “Klopt. Dat heb ik in het begin even laten gebeuren, maar toen ik zag dat dit 80% van mijn tijd kostte, heb ik het grondig aangepakt. Door bijvoorbeeld kritischer te kijken naar het doel van een overleg.” Oscar herkent het gelijk. “Van vergaderen krijg ik weinig energie. Ik ben wel eens weggegaan uit een overleg, omdat mij echt niet duidelijk was waarom ik erbij moest zijn en wat de meerwaarde was.” Peggy is aangenaam verrast. “Dat zouden we meer moeten doen. Hoe reageerde men?” Oscar is duidelijk: “Goed hoor!” Zo zorgen de twee ervoor dat ze plezier houden in hun werk. 

Opkomen voor de maatschappelijke opgave

Nu wil Peggy wel eens weten waar Oscar trots op is. “Ik zie mezelf als een digitale kwaliteitsbakker. Mensen moeten een loonstrook krijgen waar ze van op aan kunnen. Ik geef ook pensioenadvies en wil dat ze hier daadwerkelijk iets aan hebben. Hoe zit dat voor jou? Waar word jij blij van?” Peggy weet het antwoord direct: “Ik vind het mooi om mensen te zien opbloeien. Dat ze de ruimte voelen om proactief met ideeën te komen. Daar draag ik graag aan bij.” Ze pauzeert even. “Het klinkt misschien gek, maar ik word ook blij als we onze afspraken nakomen en iets bijdragen aan de maatschappij. Zoals ons bezwaar tegen de vennootschapsbelasting. We tonen lef door hiervoor te gaan staan. Zo zijn we een heuse aanjager.” Oscar reageert: “Ik zie gelijk een twinkeling in je ogen. En herken wat je zegt. Wij maken nu bezwaar tegen de AOF- premie die kunstmatig hooggehouden wordt en niet op de juiste manier besteed wordt. Het geld van woningcorporaties is namelijk bedoeld voor onze maatschappelijke opgave.” “Precies!”, zegt Peggy. “Vanuit onze verschillende rollen maken we dus eigenlijk dezelfde beweging.”

"Ik zie mijzelf als een digitale kwaliteitsbakker."

Sportieve Bourgondiërs

Genoeg over werk. De twee willen wat meer weten over de persoon achter de collega. Oscar trapt af. “Ik doe aan fitness en fietsen, lees graag een boek en hou van puzzelen en bordspellen. Had ik al verteld dat ik een volkstuintje heb? Tegenwoordig kweek ik alleen maar fruit van vaste planten, dat is beter met die droogte. Daar maak ik zelf jam van. En ik ben parttime chauffeur voor mijn twee dochters. Zij sporten allebei.” Weer overeenkomsten: Peggy is na 20 jaar opnieuw gaan tennissen. “Dan denk ik niet aan mijn werk, maar alleen aan het spel. Daarna is mijn hoofd helemaal leeg.” Beiden maken gebruik van benVitaal en een leasefiets. “Dat doet Woonpunt echt goed”, concludeert Oscar. “Vitaliteit is belangrijk en dat zie je nu ook in de dalende verzuimcijfers.” Maar beiden houden ook van een hapje en drankje op zijn tijd. “Twee Bourgondiërs!” besluiten ze. 

Vakanties

Met de lege koffiekopjes in de hand wordt er nog even over de vakantie gekletst. “We waren op Rhodos toen ik besefte hoe goed we het hebben in Nederland”, vertelt Oscar. 
“De buslijnen klopten er voor geen meter en dat is voor iemand met een blauw DISC-profiel zoals ik best bizar.” Peggy lacht. “Mijn zoon woont een half jaar op Malta en vertelde dat de bus soms wel komt, soms niet. En als ie vol is gewoon doorrijdt!” Dit jaar ging ze voor het eerst zonder kinderen met haar man naar Kreta. “Dat was heerlijk. Vriendinnen hadden me wat zenuwachtig gemaakt. Zij hadden zich verveeld met hun partner. Daar was bij ons geen sprake van!”

Go Oscar! Go Peggy!