Het was een zachte landing, de eerste weken van directeur Wonen en Leven Marisol Becerra (47). Dankzij haar uiteenlopende ervaringen lijkt het Woonpunt-jasje haar te passen. “Ik wil graag van maatschappelijke betekenis zijn en durf ook wel eens de niet gebaande paden te bewandelen.” Tijd voor een wandeling met Marisol en haar goedgevulde rugzak aan ervaringen.

Van start

“Volgens mij zijn de collega’s blij dat ik er ben”, lacht Marisol. “Ik wil in het begin zo veel mogelijk op pad gaan. Ik krijg de kans om mee te lopen met monteurs, wijkverbinders, opzichters, consulenten incasso en verhuur, wijkbeheerders en ik mocht al een ochtend meeluisteren bij het WSP. De collega’s zijn trots op hun werk en op Woonpunt. Ze nemen de tijd voor me en zetten net die stap extra.” Dat voelt als een warm bad. “Ik heb al een eerste indruk van ons bezit. Van complexen tot monumenten.” En ze ontmoet huurders. “Zo was ik met Hans Aerts bij een dame op leeftijd die niks kon weggooien, haar huis stond vol dozen, en in onze ogen rommel, maar ze merkte wel op dat er een minuscuul luchtblaasje in haar pas geverfde kozijn zat en vroeg of de schilder terug kon komen. In het kader van de Praatjesactie ben ik samen met Peggy Flos bij twee bewoners in Borgharen geweest die al 60 jaar bij ons huren. Zij hadden hun woningen mooi op orde.”

Eerste haltes

Marisol groeide zelf op in een huurwoning in Stadbroek. Een arbeiderswijk in Sittard. Ze ging rechten studeren. “Ik begon mijn carrière bij Sphinx Tegels.” Daarna werkte ze voor een internationaal bedrijf op de afdeling marketing en communicatie. In haar vrije tijd deed ze vrijwilligerswerk. “Ik wilde graag iets toevoegen aan de samenleving.” Ze werd buddy van een meisje uit Wittevrouwenveld dat veel moeite had met het vak Engels. Dat beviel goed en al snel ging ze naast haar marketingbaan ook lesgeven. “Toen bleek dat niet de beste en meest geduldige docent ben. Zo kwam ik echter wel met het onderwijs in aanraking en werd ik gevraagd om directeur te worden.” Hier kwam na enkele jaren een einde aan en vertrok ze naar Frankrijk.

Tussenstop: Nice

“Eigenlijk was het de bedoeling dat ik enkele maanden in Nice zou blijven.” Enkele maanden werden vijf jaar. “Tja, 300 dagen zon per jaar: wat wil je nog meer? De kwaliteit van leven in Zuid-Frankrijk is erg hoog, maar de houding van mensen is nogal laissez-faire. Ik vind een fijne baan hebben en met plezier werken heel belangrijk dus ging ik terug naar Nederland, terug het onderwijs in.” Ze werd directeur van een MAVO en zocht naar creatieve oplossingen o.a. om in de corona-tijd leerlingen en docenten goed te ondersteunen. Daarna werkte ze een tijdlang als interimmanager. Totdat ze weer bij een organisatie wilde horen. “Ik wilde graag voor langere tijd van maatschappelijke betekenis zijn.” Dat vond ze in de vacature bij Woonpunt. 

Rugzak

Met deze volle rugzak gaat ze nu aan de slag. “Ik voel me heel rijk met mijn ervaring in diverse sectoren en voor verschillende organisaties. Hierdoor ben ik creatief in het vinden van alternatieve oplossingen. Ik wil echt ergens voor gaan. Woonpunt heeft een sociaal hart, wij staan echt voor onze huurders. Die maatschappelijke opgave past bij me. Ik ga de komende periode vol energie en met de juiste dosis nieuwsgierigheid en interesse tegemoet.”