Ben en Frans: helpende handen in de buurt

De een is een rasechte ‘Wittevrouwenvelder’, de ander heeft overal en nergens in Nederland gewoond. Ben Kitslaar (74) zag buurman Frans Biesheuvel (68) na zijn pensioen nog maar weinig buitenkomen. Inmiddels zijn de twee Bewonerskracht én klussen ze samen in hun kelders. Het liefst aan hun modeltreinbaan, maar medebewoners weten de heren ook te vinden.

Plagen

Hun voordeuren naast elkaar, de kelders tegenover elkaar. Ben en Frans hebben aan een half woord genoeg. “Ik jaag hem graag op de kast”, zegt Ben zachtjes. Frans is gemoedelijk en lacht om het geplaag van zijn buurman. Hij woont al meer dan 40 jaar in Wittevrouwenveld. “Aan de rand van de wijk is het prima vertoeven”, vertelt hij. Aan de voorkant zie je het voetbalstadion, erachter een grasveld waar wat jongens hangen bij een auto waar harde muziek uitkomt. “Hier is altijd wat te zien.”

Bouwen

“Ik ben in 2020 voor de liefde naar het zuiden gekomen”, zegt Ben. Het is de tijd van corona en de verhuizing doet hij daarom in zijn eentje. Hij is bouwkundige en weet van aanpakken. “Mensen vragen wel eens om mijn hulp en ik zeg geen nee.” Zijn hobbykamer staat ook vol met modelbouw. “Die bouwpakketjes zijn van mijn kleindochter. Die moet ik dan voor haar maken.” Ondertussen staan rijen aan plankjes vast in lijmklemmen. “Dat worden vogelhuisjes”, legt hij uit. In de woonkamer borrelen twee aquariums, op tafel ligt een boorsetje. “Dat moet ik nog uitzoeken.” Ben is altijd bezig, net als Frans.

Repareren

“Ik ben jarenlang taxichauffeur geweest”, vertelt Frans. “Maar mijn achtergrond is eigenlijk elektrotechniek.” Zijn hobbykamer staat vol met apparaten, batterijopladers, radio’s en computeronderdelen. “Ik repareer geregeld apparatuur en help mensen met hun computer.” Zo maakte hij van twee oude pc’s één nieuwe. “De hardware heb ik met klittenband in de kast vastgemaakt”, lacht hij. “En ik heb ook een keertje een lichtorgel gemaakt. Die geeft dus licht op de maat van muziek. Helaas heb ik die niet meer.” Beide hobbykamers staan namelijk goed vol. Naar de kelders dan maar. “Ook daar heerst chaos, hoor”, lacht Ben vooraf. Bij de een ligt voornamelijk hout, bij de ander kabels. Met de deuren open klussen de twee in stilte, maar toch samen.

Klagen

Wat begon met een ‘goeiemorgen’ bij de voordeur is een mooie vriendschap geworden. “Toen Frans met pensioen ging, zag ik dat hij niet meer zo veel buiten kwam. Ik was net Bewonerskracht geworden. Dan hou je de buurt een beetje in de gaten en geef je bijvoorbeeld door als ergens afval is gedumpt of de lift kapot is. Na een tijdje heb ik Frans meegevraagd.” Inmiddels maken de twee geregeld een ronde door de buurt. “Mensen weten ons goed te vinden”, zegt Frans met een opgetrokken wenkbrauw. Soms iets te goed. “Je merkt dat sommigen wel klagen, maar er zelf niks aan doen.”

Terrassen

In de middag openen Frans en Ben altijd ‘het terras’. Ze hebben allebei een tuinstoeltje en tafeltje in hun gang staan. Kwestie van openklappen en op de galerij zetten. Frans: “Je mag dat niet hier laten staan, vanwege de veiligheid. Dus zetten we het telkens netjes binnen.” In de toekomst gaat er gerenoveerd worden. “Dan zouden ze de galerij best wat groter kunnen maken.” Ben maakt een ruim armgebaar. “Dat kan bouwtechnisch prima!” En nu tijd voor een theetje? De twee kijken elkaar aan en lachen. “Laten we het daar op houden!”