Een volksdichter op de fiets 

Hij is 96 jaar oud, maar Henk Verdonkschot fietst nog elke ochtend een kwartiertje op de hometrainer. Met uitzicht op zijn zo geliefde Limburgs landschap. Dan dwalen zijn gedachten wel eens af. Naar zijn wielrenavonturen, vakantieherinneringen, naar vroeger. En soms zit tussen die gedachten een gedicht.  

Niet zo’n prettige jeugd 

Het is 1929 als Henk geboren wordt in een familie van schoenmakers. “Het waren de crisisjaren en ik was een tiener toen de oorlog uitbrak. Dus mijn jeugd was niet zo prettig”, vertelt hij vanuit zijn comfortabele stoel in een appartement aan de Barbarastraat in Geleen. Dat blijkt nog zacht uitgedrukt, als hij vertelt over angstige tijden in de schuilkelder. Hij zag pamfletten over executies van buurtgenoten en zijn ouders hadden een onderduiker in huis. Als kleine jongen ging hij op tijd naar bed om te lezen en in gedachten zijn eigen wereld te creëren. Jaren later zette hij deze wereld op papier.  

Een volksdichter is geboren 

“Dat begon met rijmpjes over bloemen, sterren en de maan. Later wilde ik meer mijn gevoel op papier zetten.” Henk noemt zichzelf volksdichter. “Ik wil mij absoluut niet meten met de grote dichters”, lacht hij bescheiden, “maar schrijf gewoon wat in mij opkomt. Ik kan soms twee nachten mijmeren over 1 dichtregel. ” Hij wordt bedrijfsleider op een lederwaren fabriek in Heerlen en vader van twee jongens, maar maakt altijd genoeg tijd vrij voor het schrijven. Door de jaren heel stapelen de gedichten zich op. Met als enige lezer Henk zelf.  

“Kijk toch eens om je heen!” 

Zelfs als het over zijn wereldduurrecord wielrennen voor 90-plussers gaat, wil hij niet protserig zijn. Schoorvoetend laat hij zorgvuldig bewaarde krantenartikelen zien. “Wielrennen is al mijn hele leven een hobby. Ook dan krijg ik wel eens ideeën voor een gedicht. De omgeving inspireert mij enorm. Als anderen groots praten over hun fietsprestaties, zeg ik altijd ‘kijk toch eens om je heen!’. Het is hier zo mooi.” Niet voor niets heeft hij zijn hometrainer bij het raam staan. Zo heeft hij nog altijd een prachtig uitzicht op het Danikerbos en Sweikhuizen. 

Eerste keer 

Terug naar de stapels gedichten. Als Henk 90 is, besluit hij de gedichten te bundelen tot een boekje. Een oud-collega zorgt voor de afbeeldingen. “De winst van de boekjes ging naar Glana, het verzorgingstehuis hiernaast waar mijn vrouw heeft gewoond. Ze hebben daardoor een pipowagen kunnen opknappen, die nu dient als ontmoetingsplek.” Later werkt hij samen met kunstenares Angela Korving. Haar werk en zijn gedichten komen op ansichtkaarten. De opbrengst gaat naar de Pater Karel Kapel in Munstergeleen, het Leger des Heils en het Bloemetje van Geleen. Van het Mijnmuseum tot de basiliek in Santiago de Compostella: het werk van Henk is nu op de meest verrassende plekken te zien. 

‘Daar doe ik het voor’ 

Vond hij het niet spannend om na al die jaren zijn gedichten aan het grote publiek te laten zien? Henk denkt even na. “Laatst zei iemand: ‘als ik niet kan slapen, dan lees ik uw gedichten. Daar word ik altijd zo rustig van.’ Daar doe ik het voor. Dat een gedicht van mij binnenkomt bij mensen.” Hij laat een stapel handgeschreven gedichten zien. “Dit wordt misschien de volgende bundel”, lacht hij bescheiden, maar in zijn ogen glimt trots.